Ta strona www używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych oraz funkcjonalnych. Dzięki nim możemy dostosować stronę do twoich potrzeb.
W każdej chwili masz możliwość zablokowania plików cookies w swojej przeglądarce. Dowiedz się jak to zrobić OK. Rozumiem
Kupieckie Domy Towarowe KDT
Strefa kupca

Samochód jako środek trwały firmy cz.2

Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią w niniejszym opracowaniu zajmę się sprzedażą oraz likwidacją samochodu będącego u podatnika środkiem trwałym, jak również problematyką związaną z zaliczaniem wydatków ponoszonych na użytkowanie tychże samochodów do kosztów uzyskania przychodów w firmie.

Co do zasady: wydatki związane z eksploatacją samochodów zaliczonych uprzednio do środków trwałych (zarówno chodzi tu o samochody osobowe jak i ciężarowe) i wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej stanowią koszty uzyskania przychodu w pełnej wysokości. Podstawą do odpisania takich wydatków w ciężar kosztów bieżącej działalności są dowody które dokumentują ich poniesienie, najczęściej są to faktury VAT, rachunki czy też paragony.

Wydatki na ubezpieczenie:

Jednym z integralnych kosztów związanych z użytkowaniem samochodu jest wydatek na jego ubezpieczenie. Generalnie wydatki związane zarówno z ubezpieczeniem obowiązkowym od odpowiedzialności cywilnej tzw. OC jak i ubezpieczeniem dobrowolnym autocasco, tzw. AC samochodu będącego środkiem trwałym można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Jednak dla samochodów osobowych przepisy zarówno ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jak i fizycznych przewidują pewien limit. Wydatki które nie będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów ustala się w proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 EUR:

dla osób prawnych – przeliczana na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia

dla osób fizycznych – przeliczana na złote według kursu sprzedaży walut obcych ogłaszanego przez NBP z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia

do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.

Zilustrujmy to prostym przykładem:

Zakładając że:

na dzień zawarcia umowy ubezpieczenia równowartość 20 000 EUR w przeliczeniu na złote (zgodnie z zaleceniami ustaw podatkowych) była równa 80 000 zł

wartość samochodu osobowego przyjęta dla potrzeb ubezpieczenia to 90 000 zł

natomiast roczna składka na ubezpieczenie tego samochodu to 2 600 zł

Do kosztów uzyskania przychodu możemy zaliczyć kwotę ubezpieczenia równą 2 311,11 zł która to pochodzi z wyliczenia (2 600 *80 000 zł) : 90 000 zł

Wydatki na zakup paliwa:

Oczywiście przyjmujemy tutaj że paliwo zakupione zostaje do samochodów stanowiących środek trwały podatnika. Tak więc wydatki na zakup paliwa mogą być w pełnej, faktycznie poniesionej wysokości odnoszone wprost do kosztów uzyskania przychodów – jedynym warunkiem jest tutaj wykazanie ich ścisłego i racjonalnego związku z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością i realizowaniem przez niego celu zarobkowego, oraz odpowiednie udokumentowanie takich wydatków. Przedsiębiorcy powinni kierować się zasadą racjonalności wydatków oraz starać się właściwie je dokumentować (najczęściej będzie to po prostu faktura VAT), ponieważ fakt iż samochód jest środkiem trwałym firmy nie zwalnia ich od odpowiedniego udokumentowania wydatków na zakup paliwa.

Wydatki na ulepszenie samochodu:

Zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawach podatkowych wydatki na ulepszenie pojazdu nie mogą zwiększać bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów. Powiększają one bowiem jego wartość początkową i obciążają koszty dopiero pod postacią odpisów amortyzacyjnych. Za ulepszenie środka trwałego uważać należy poddanie go adaptacji, modernizacji, rekonstrukcji, czy też rozbudowie bądź przebudowie- pod warunkiem że wykonane prace skutkowały wzrostem jego wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia do używania. Środki trwałe uważa się za ulepszone gdy suma wymienionych wyżej wydatków przekroczy w roku podatkowym kwotę 3 500 zł.

Jeśli podatnik ponosi koszty na ulepszenie samochodu osobowego i wskutek takiego ulepszenia wartość pojazdu przekroczy równowartość 20 000 EUR, to tylko część nakładów na ulepszenie pojazdu będzie mogła zostać zaliczona do podatkowych kosztów uzyskania przychodu, ponieważ tylko część odpisu amortyzacyjnego będzie kosztem uzyskania przychodu.

Od wydatków na ulepszenie pojazdu należy odróżnić wydatki na jego remont. Wydatki na remont samochodu zaliczonego do środków trwałych stanowią koszty uzyskania przychodów bez względu na ich wysokość. Odróżnia je od wydatków inwestycyjnych to, iż zmierzają one do podtrzymania czy też odtworzenia wartości użytkowej samochodów (mogą zaliczać się tutaj wydatki ponoszone na naprawy czy konserwacje pojazdów). Wyjątkiem są tutaj jednak tzw. remonty powypadkowe samochodów. Wydatki na takie remonty można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko jeśli samochody były objęte dobrowolnym ubezpieczeniem autocasco. Powyższa regulacja ma zastosowanie do samochodów ciężarowych jak i osobowych, ale nie dotyczy innych remontów niż powypadkowe.

Sprzedaż samochodu będącego w firmie środkiem trwałym:

Jeżeli zbywamy w firmie samochód będący jej środkiem trwałym, to przychód z takiego zbycia zaliczany jest do przychodów z działalności gospodarczej. Bez znaczenia będzie tutaj fakt wcześniejszego wycofania go z ewidencji środków trwałych i przeznaczenia na cele osobiste podatnika. Chyba że między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu w którym samochód został wycofany z działalności gospodarczej a dniem jego odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat.

Ustalając koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia pojazdu będącego w firmie środkiem trwałym należy uwzględnić jego wartość początkową oraz sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Nieistotnym jest tutaj okres dokonywania odpisów amortyzacyjnych przewidziany dla danego środka w ustawie, liczy się bowiem tylko kwota dokonanych odpisów. Tak więc do kosztów uzyskania przychodów ze sprzedaży samochodu zalicza się różnicę pomiędzy jego wartością początkową (wynikającą z ewidencji środków trwałych) a sumą rzeczywiście dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Inaczej rzecz się ma w przypadku podatników którzy z podatku dochodowego rozliczają się w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W przypadku podatników tego typu, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 3% uzyskanego przychodu, jeśli przedmiotem zbycia są ruchome składniki majątku, będące środkami trwałymi, ujętymi w wykazie środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Tak więc u podatnika będącego ryczałtowcem przychód ze sprzedaży samochodu będącego w firmie środkiem trwałym będzie opodatkowany ryczałtowo stawką 3%.

Likwidacja samochodu:

W praktyce gospodarczej często dochodzi do sytuacji, że przedsiębiorca staje przed koniecznością likwidacji samochodu osobowego czy też ciężarowego który w firmie jest środkiem trwałym. Przyczyny likwidacji mogą być różne, najczęściej są to wypadki drogowe w wyniku których pojazdy ulegają zniszczeniu w stopniu uniemożliwiającym ich dalszą eksploatację. Jeśli zajdzie przypadek całkowitego zniszczenia, a w konsekwencji likwidacji pojazdu – to do kosztów uzyskania przychodów firmy można zaliczyć tą część straty, która wcześniej nie była pokryta sumą odpisów amortyzacyjnych. Niestety ustawodawca postawił tutaj jeden warunek. Aby skorzystać z tej możliwości, pojazd musi być objęty dobrowolnym ubezpieczeniem autocasco. Nie uważa się bowiem za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty bądź likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody te nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym autocasco. Fakt czy ubezpieczyciel dokonał wypłaty odszkodowania czy też odmówił wypłaty takiego świadczenia jest w tym wypadku bez znaczenia. Reasumując, aby uznać za koszt uzyskania przychodów niezamortyzowaną część zlikwidowanego pojazdu, wystarczy objąć go wcześniej dobrowolnym ubezpieczeniem autocasco.

Samochody będące w firmie środkami trwałymi w pytaniach i odpowiedziach:

*Jestem przedsiębiorcą użytkującym w firmie samochód ciężarowy na podstawie umowy leasingu operacyjnego. W maju 2010 roku okres umowy leasingowej dobiegnie końca. Czy jeśli po tym okresie nabędę ten samochód mogę wprowadzić go do firmy jako jej środek trwały?

Jak wiadomo okresie obowiązywania umowy leasingu operacyjnego odpisów amortyzacyjnych od samochodu dokonuje leasingodawca. Nie wpływa to jednak na możliwość przyjęcia  samochodu do środków trwałych  i amortyzowania przez przedsiębiorcę, który po zakończeniu umowy wykupił go od leasingodawcy. O ile tylko pojazd będzie spełniał ustawowe kryteria, podatnik będzie mógł go amortyzować.

Pojazd uznany za środek trwały podlega wpisaniu do ewidencji środków trwałych w miesiącu przekazania go do używania. Można go amortyzować na cztery sposoby: metodą liniową, według indywidualnej stawki, jednorazowo w ramach limitu 100.000 euro oraz metodą degresywną. Jednak dwa ostatnie sposoby odnoszą się wyłącznie do samochodów ciężarowych, tak więc nie ma przeszkód aby w rozpatrywanej sytuacji z nich skorzystać.

Przedsiębiorca wykupujący samochód z leasingu może również założyć, że będzie go w firmie użytkował przez okres nieprzekraczający roku. Wówczas, nawet gdy jego wartość jest wyższa od kwoty 3.500 zł, może wydatki na jego nabycie jednorazowo zaliczyć w ciężar kosztów bez wprowadzania go do ewidencji środków trwałych. Jednak gdy faktyczny okres użytkowania pojazdu przekroczy 1 rok, zobowiązany będzie w pierwszym miesiącu następującym po miesiącu, w którym ten rok upłynął:

1) zaliczyć pojazd do środków trwałych, przyjmując go do ewidencji w cenie nabycia,

2) skorygować koszty uzyskania przychodów o różnicę między ceną nabycia a kwotą odpisów amortyzacyjnych, przypadającą na okres dotychczasowego używania samochodu; odpisy amortyzacyjne oblicza się stosując stawkę amortyzacyjną określoną w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych,

3) stosować w całym okresie amortyzacji stawkę wynikającą z Wykazu,

4) wpłacić w terminie do 20. dnia tego miesiąca do urzędu skarbowego kwotę odsetek naliczonych od dnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie samochodu do dnia, w którym okres jego używania przekroczył rok, i naliczoną kwotę odsetek wykazać w zeznaniu rocznym; odsetki te naliczane są według stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych obowiązującej w dniu zaliczenia samochodu do środków trwałych.

* Prowadzimy działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Rozliczamy się prowadząc księgę podatkową metodą uproszczoną. Zawarliśmy umowę ubezpieczenia OC samochodu osobowego na okres od grudnia 2009 r. do grudnia 2010 r. Polisa została sporządzona w grudniu 2009 r., a płatność ma zostać dokonana w styczniu 2010 r. Jak zaewidencjonować w księdze koszt ubezpieczenia?

Prowadząc księgę podatkową metodą uproszczoną (inaczej zwaną kasową) koszty ubezpieczenia należy zaksięgować pod datą wystawienia polisy ubezpieczeniowej.

Potwierdza to zasada określona w art. 22 ust. 4 ustawy o pdof (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.), która mówi iż, koszty potrąca się w momencie ich poniesienia. Za dzień poniesienia kosztu w przypadku podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania kosztu . Jeśli więc podatnik stosuje metodę kasową do ujmowania kosztów w księdze podatkowej, powinien on wpisać koszty ubezpieczenia OC pojazdu pod datą wystawienia polisy ubezpieczeniowej. Koszt takiej polisy dotyczącej  pojazdu będącego w firmie środkiem trwałym wpisuje się do księgi w kolumnie 13 "Pozostałe wydatki".

* Jako osoba fizyczna prowadzę kilka rodzajów dzielności gospodarczej. W ewidencji środków trwałych posiadam cztery samochody ciężarowe. Aby zmniejszyć kwotę podatku od nieruchomości dwa z nich wycofałem z ruchu na okres 6 miesięcy. Opłaciłem jednak ubezpieczenie OC za cały rok. Czy stanowi ono koszt podatkowy tylko za miesiące, w których pojazdy nie były wycofane z ruchu? Czy za okres ten mogę dalej dokonywać od wycofanych z ruchu pojazdów odpisów amortyzacyjnych?

Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC) posiadaczy pojazdów mechanicznych jest ubezpieczeniem obowiązkowym. Dodatkowo jeżeli samochód jest środkiem trwałym, to składki OC są kosztem podatkowym w pełnej poniesionej wysokości. Należy stwierdzić, iż

sytuacja ta nie ulega zmianie na skutek czasowego wycofania pojazdu z ruchu. Okoliczność ta nie powoduje bowiem ustania obowiązku ubezpieczenia OC i zwrotu składki za ten okres przez ubezpieczyciela. Również z uregulowań ustawy o podatku dochodowym nie wynika, aby czasowe wycofanie pojazdu z ruchu skutkowało wyłączeniem z kosztów przedsiębiorcy płaconej przez niego składki OC za tenże okres.

Ustawodawca dokładnie określił również okoliczności wyłączające możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zawarte są one w art. 22h ust. 1 pkt 1 i art. 22c pkt 5 ustawy o pdof. Z podanych przepisów odpowiednio wynika, że:

odpisów amortyzacyjnych dokonuje się począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek trwały wprowadzono do ewidencji do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z jego wartością początkową lub w którym postawiono go w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono jego niedobór, amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane.

W sytuacji opisanej w pytaniu nie mamy do czynienia ani z likwidacją, zbyciem , czy też niedoborem samochodów będących środkami trwałymi. Tak więc uważam iż podatnik powinien kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych również od wyżej wymienionych pojazdów również za okres ich wycofania z ruchu.






.











Samochód jako środek trwały firmy (część 2).



Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią w niniejszym opracowaniu zajmę się sprzedażą oraz likwidacją samochodu będącego u podatnika środkiem trwałym, jak również problematyką związaną z zaliczaniem wydatków ponoszonych na użytkowanie tychże samochodów do kosztów uzyskania przychodów w firmie.

Co do zasady: wydatki związane z eksploatacją samochodów zaliczonych uprzednio do środków trwałych (zarówno chodzi tu o samochody osobowe jak i ciężarowe) i wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej stanowią koszty uzyskania przychodu w pełnej wysokości. Podstawą do odpisania takich wydatków w ciężar kosztów bieżącej działalności są dowody które dokumentują ich poniesienie, najczęściej są to faktury VAT, rachunki czy też paragony.


Wydatki na ubezpieczenie:


Jednym z integralnych kosztów związanych z użytkowaniem samochodu jest wydatek na jego ubezpieczenie. Generalnie wydatki związane zarówno z ubezpieczeniem obowiązkowym od odpowiedzialności cywilnej tzw. OC jak i ubezpieczeniem dobrowolnym autocasco, tzw. AC samochodu będącego środkiem trwałym można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Jednak dla samochodów osobowych przepisy zarówno ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jak i fizycznych przewidują pewien limit. Wydatki które nie będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów ustala się w proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 EUR:

dla osób prawnych – przeliczana na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia

dla osób fizycznych – przeliczana na złote według kursu sprzedaży walut obcych ogłaszanego przez NBP z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia

do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.


Zilustrujmy to prostym przykładem:


Zakładając że:

na dzień zawarcia umowy ubezpieczenia równowartość 20 000 EUR w przeliczeniu na złote (zgodnie z zaleceniami ustaw podatkowych) była równa 80 000 zł

wartość samochodu osobowego przyjęta dla potrzeb ubezpieczenia to 90 000 zł

natomiast roczna składka na ubezpieczenie tego samochodu to 2 600 zł


Do kosztów uzyskania przychodu możemy zaliczyć kwotę ubezpieczenia równą 2 311,11 zł która to pochodzi z wyliczenia (2 600 *80 000 zł) : 90 000 zł


Wydatki na zakup paliwa:


Oczywiście przyjmujemy tutaj że paliwo zakupione zostaje do samochodów stanowiących środek trwały podatnika. Tak więc wydatki na zakup paliwa mogą być w pełnej, faktycznie poniesionej wysokości odnoszone wprost do kosztów uzyskania przychodów – jedynym warunkiem jest tutaj wykazanie ich ścisłego i racjonalnego związku z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością i realizowaniem przez niego celu zarobkowego, oraz odpowiednie udokumentowanie takich wydatków. Przedsiębiorcy powinni kierować się zasadą racjonalności wydatków oraz starać się właściwie je dokumentować (najczęściej będzie to po prostu faktura VAT), ponieważ fakt iż samochód jest środkiem trwałym firmy nie zwalnia ich od odpowiedniego udokumentowania wydatków na zakup paliwa.


Wydatki na ulepszenie samochodu:


Zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawach podatkowych wydatki na ulepszenie pojazdu nie mogą zwiększać bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów. Powiększają one bowiem jego wartość początkową i obciążają koszty dopiero pod postacią odpisów amortyzacyjnych. Za ulepszenie środka trwałego uważać należy poddanie go adaptacji, modernizacji, rekonstrukcji, czy też rozbudowie bądź przebudowie- pod warunkiem że wykonane prace skutkowały wzrostem jego wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia do używania. Środki trwałe uważa się za ulepszone gdy suma wymienionych wyżej wydatków przekroczy w roku podatkowym kwotę 3 500 zł.

Jeśli podatnik ponosi koszty na ulepszenie samochodu osobowego i wskutek takiego ulepszenia wartość pojazdu przekroczy równowartość 20 000 EUR, to tylko część nakładów na ulepszenie pojazdu będzie mogła zostać zaliczona do podatkowych kosztów uzyskania przychodu, ponieważ tylko część odpisu amortyzacyjnego będzie kosztem uzyskania przychodu.

Od wydatków na ulepszenie pojazdu należy odróżnić wydatki na jego remont. Wydatki na remont samochodu zaliczonego do środków trwałych stanowią koszty uzyskania przychodów bez względu na ich wysokość. Odróżnia je od wydatków inwestycyjnych to, iż zmierzają one do podtrzymania czy też odtworzenia wartości użytkowej samochodów (mogą zaliczać się tutaj wydatki ponoszone na naprawy czy konserwacje pojazdów). Wyjątkiem są tutaj jednak tzw. remonty powypadkowe samochodów. Wydatki na takie remonty można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko jeśli samochody były objęte dobrowolnym ubezpieczeniem autocasco. Powyższa regulacja ma zastosowanie do samochodów ciężarowych jak i osobowych, ale nie dotyczy innych remontów niż powypadkowe.



Sprzedaż samochodu będącego w firmie środkiem trwałym:


Jeżeli zbywamy w firmie samochód będący jej środkiem trwałym, to przychód z takiego zbycia zaliczany jest do przychodów z działalności gospodarczej. Bez znaczenia będzie tutaj fakt wcześniejszego wycofania go z ewidencji środków trwałych i przeznaczenia na cele osobiste podatnika. Chyba że między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu w którym samochód został wycofany z działalności gospodarczej a dniem jego odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat.

Ustalając koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia pojazdu będącego w firmie środkiem trwałym należy uwzględnić jego wartość początkową oraz sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Nieistotnym jest tutaj okres dokonywania odpisów amortyzacyjnych przewidziany dla danego środka w ustawie, liczy się bowiem tylko kwota dokonanych odpisów. Tak więc do kosztów uzyskania przychodów ze sprzedaży samochodu zalicza się różnicę pomiędzy jego wartością początkową (wynikającą z ewidencji środków trwałych) a sumą rzeczywiście dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Inaczej rzecz się ma w przypadku podatników którzy z podatku dochodowego rozliczają się w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W przypadku podatników tego typu, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 3% uzyskanego przychodu, jeśli przedmiotem zbycia są ruchome składniki majątku, będące środkami trwałymi, ujętymi w wykazie środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Tak więc u podatnika będącego ryczałtowcem przychód ze sprzedaży samochodu będącego w firmie środkiem trwałym będzie opodatkowany ryczałtowo stawką 3%.



Likwidacja samochodu:


W praktyce gospodarczej często dochodzi do sytuacji, że przedsiębiorca staje przed koniecznością likwidacji samochodu osobowego czy też ciężarowego który w firmie jest środkiem trwałym. Przyczyny likwidacji mogą być różne, najczęściej są to wypadki drogowe w wyniku których pojazdy ulegają zniszczeniu w stopniu uniemożliwiającym ich dalszą eksploatację. Jeśli zajdzie przypadek całkowitego zniszczenia, a w konsekwencji likwidacji pojazdu – to do kosztów uzyskania przychodów firmy można zaliczyć tą część straty, która wcześniej nie była pokryta sumą odpisów amortyzacyjnych. Niestety ustawodawca postawił tutaj jeden warunek. Aby skorzystać z tej możliwości, pojazd musi być objęty dobrowolnym ubezpieczeniem autocasco. Nie uważa się bowiem za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty bądź likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody te nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym autocasco. Fakt czy ubezpieczyciel dokonał wypłaty odszkodowania czy też odmówił wypłaty takiego świadczenia jest w tym wypadku bez znaczenia. Reasumując, aby uznać za koszt uzyskania przychodów niezamortyzowaną część zlikwidowanego pojazdu, wystarczy objąć go wcześniej dobrowolnym ubezpieczeniem autocasco.



Samochody będące w firmie środkami trwałymi w pytaniach i odpowiedziach:



*Jestem przedsiębiorcą użytkującym w firmie samochód ciężarowy na podstawie umowy leasingu operacyjnego. W maju 2010 roku okres umowy leasingowej dobiegnie końca. Czy jeśli po tym okresie nabędę ten samochód mogę wprowadzić go do firmy jako jej środek trwały?



Jak wiadomo okresie obowiązywania umowy leasingu operacyjnego odpisów amortyzacyjnych od samochodu dokonuje leasingodawca. Nie wpływa to jednak na możliwość przyjęcia  samochodu do środków trwałych  i amortyzowania przez przedsiębiorcę, który po zakończeniu umowy wykupił go od leasingodawcy. O ile tylko pojazd będzie spełniał ustawowe kryteria, podatnik będzie mógł go amortyzować.

Pojazd uznany za środek trwały podlega wpisaniu do ewidencji środków trwałych w miesiącu przekazania go do używania. Można go amortyzować na cztery sposoby: metodą liniową, według indywidualnej stawki, jednorazowo w ramach limitu 100.000 euro oraz metodą degresywną. Jednak dwa ostatnie sposoby odnoszą się wyłącznie do samochodów ciężarowych, tak więc nie ma przeszkód aby w rozpatrywanej sytuacji z nich skorzystać.

Przedsiębiorca wykupujący samochód z leasingu może również założyć, że będzie go w firmie użytkował przez okres nieprzekraczający roku. Wówczas, nawet gdy jego wartość jest wyższa od kwoty 3.500 zł, może wydatki na jego nabycie jednorazowo zaliczyć w ciężar kosztów bez wprowadzania go do ewidencji środków trwałych. Jednak gdy faktyczny okres użytkowania pojazdu przekroczy 1 rok, zobowiązany będzie w pierwszym miesiącu następującym po miesiącu, w którym ten rok upłynął:


1) zaliczyć pojazd do środków trwałych, przyjmując go do ewidencji w cenie nabycia,


2) skorygować koszty uzyskania przychodów o różnicę między ceną nabycia a kwotą odpisów amortyzacyjnych, przypadającą na okres dotychczasowego używania samochodu; odpisy amortyzacyjne oblicza się stosując stawkę amortyzacyjną określoną w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych,


3) stosować w całym okresie amortyzacji stawkę wynikającą z Wykazu,


4) wpłacić w terminie do 20. dnia tego miesiąca do urzędu skarbowego kwotę odsetek naliczonych od dnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie samochodu do dnia, w którym okres jego używania przekroczył rok, i naliczoną kwotę odsetek wykazać w zeznaniu rocznym; odsetki te naliczane są według stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych obowiązującej w dniu zaliczenia samochodu do środków trwałych.



* Prowadzimy działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Rozliczamy się prowadząc księgę podatkową metodą uproszczoną. Zawarliśmy umowę ubezpieczenia OC samochodu osobowego na okres od grudnia 2009 r. do grudnia 2010 r. Polisa została sporządzona w grudniu 2009 r., a płatność ma zostać dokonana w styczniu 2010 r. Jak zaewidencjonować w księdze koszt ubezpieczenia?



Prowadząc księgę podatkową metodą uproszczoną (inaczej zwaną kasową) koszty ubezpieczenia należy zaksięgować pod datą wystawienia polisy ubezpieczeniowej.

Potwierdza to zasada określona w art. 22 ust. 4 ustawy o pdof (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.), która mówi iż, koszty potrąca się w momencie ich poniesienia. Za dzień poniesienia kosztu w przypadku podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania kosztu . Jeśli więc podatnik stosuje metodę kasową do ujmowania kosztów w księdze podatkowej, powinien on wpisać koszty ubezpieczenia OC pojazdu pod datą wystawienia polisy ubezpieczeniowej. Koszt takiej polisy dotyczącej  pojazdu będącego w firmie środkiem trwałym wpisuje się do księgi w kolumnie 13 "Pozostałe wydatki".



* Jako osoba fizyczna prowadzę kilka rodzajów dzielności gospodarczej. W ewidencji środków trwałych posiadam cztery samochody ciężarowe. Aby zmniejszyć kwotę podatku od nieruchomości dwa z nich wycofałem z ruchu na okres 6 miesięcy. Opłaciłem jednak ubezpieczenie OC za cały rok. Czy stanowi ono koszt podatkowy tylko za miesiące, w których pojazdy nie były wycofane z ruchu? Czy za okres ten mogę dalej dokonywać od wycofanych z ruchu pojazdów odpisów amortyzacyjnych?



Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC) posiadaczy pojazdów mechanicznych jest ubezpieczeniem obowiązkowym. Dodatkowo jeżeli samochód jest środkiem trwałym, to składki OC są kosztem podatkowym w pełnej poniesionej wysokości. Należy stwierdzić, iż

sytuacja ta nie ulega zmianie na skutek czasowego wycofania pojazdu z ruchu. Okoliczność ta nie powoduje bowiem ustania obowiązku ubezpieczenia OC i zwrotu składki za ten okres przez ubezpieczyciela. Również z uregulowań ustawy o podatku dochodowym nie wynika, aby czasowe wycofanie pojazdu z ruchu skutkowało wyłączeniem z kosztów przedsiębiorcy płaconej przez niego składki OC za tenże okres.

Ustawodawca dokładnie określił również okoliczności wyłączające możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zawarte są one w art. 22h ust. 1 pkt 1 i art. 22c pkt 5 ustawy o pdof. Z podanych przepisów odpowiednio wynika, że:


odpisów amortyzacyjnych dokonuje się począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek trwały wprowadzono do ewidencji do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z jego wartością początkową lub w którym postawiono go w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono jego niedobór,

amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane.


W sytuacji opisanej w pytaniu nie mamy do czynienia ani z likwidacją, zbyciem , czy też

niedoborem samochodów będących środkami trwałymi. Tak więc uważam iż podatnik powinien kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych również od wyżej wymienionych pojazdów również za okres ich wycofania z ruchu.













.











Samochód jako środek trwały firmy (część 2).



Zgodnie z wcześniejszą zapowiedzią w niniejszym opracowaniu zajmę się sprzedażą oraz likwidacją samochodu będącego u podatnika środkiem trwałym, jak również problematyką związaną z zaliczaniem wydatków ponoszonych na użytkowanie tychże samochodów do kosztów uzyskania przychodów w firmie.

Co do zasady: wydatki związane z eksploatacją samochodów zaliczonych uprzednio do środków trwałych (zarówno chodzi tu o samochody osobowe jak i ciężarowe) i wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej stanowią koszty uzyskania przychodu w pełnej wysokości. Podstawą do odpisania takich wydatków w ciężar kosztów bieżącej działalności są dowody które dokumentują ich poniesienie, najczęściej są to faktury VAT, rachunki czy też paragony.


Wydatki na ubezpieczenie:


Jednym z integralnych kosztów związanych z użytkowaniem samochodu jest wydatek na jego ubezpieczenie. Generalnie wydatki związane zarówno z ubezpieczeniem obowiązkowym od odpowiedzialności cywilnej tzw. OC jak i ubezpieczeniem dobrowolnym autocasco, tzw. AC samochodu będącego środkiem trwałym można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów. Jednak dla samochodów osobowych przepisy zarówno ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jak i fizycznych przewidują pewien limit. Wydatki które nie będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów ustala się w proporcji, w jakiej pozostaje równowartość 20 000 EUR:

dla osób prawnych – przeliczana na złote według kursu średniego ogłaszanego przez NBP z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia

dla osób fizycznych – przeliczana na złote według kursu sprzedaży walut obcych ogłaszanego przez NBP z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia

do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia.


Zilustrujmy to prostym przykładem:


Zakładając że:

na dzień zawarcia umowy ubezpieczenia równowartość 20 000 EUR w przeliczeniu na złote (zgodnie z zaleceniami ustaw podatkowych) była równa 80 000 zł

wartość samochodu osobowego przyjęta dla potrzeb ubezpieczenia to 90 000 zł

natomiast roczna składka na ubezpieczenie tego samochodu to 2 600 zł


Do kosztów uzyskania przychodu możemy zaliczyć kwotę ubezpieczenia równą 2 311,11 zł która to pochodzi z wyliczenia (2 600 *80 000 zł) : 90 000 zł


Wydatki na zakup paliwa:


Oczywiście przyjmujemy tutaj że paliwo zakupione zostaje do samochodów stanowiących środek trwały podatnika. Tak więc wydatki na zakup paliwa mogą być w pełnej, faktycznie poniesionej wysokości odnoszone wprost do kosztów uzyskania przychodów – jedynym warunkiem jest tutaj wykazanie ich ścisłego i racjonalnego związku z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością i realizowaniem przez niego celu zarobkowego, oraz odpowiednie udokumentowanie takich wydatków. Przedsiębiorcy powinni kierować się zasadą racjonalności wydatków oraz starać się właściwie je dokumentować (najczęściej będzie to po prostu faktura VAT), ponieważ fakt iż samochód jest środkiem trwałym firmy nie zwalnia ich od odpowiedniego udokumentowania wydatków na zakup paliwa.


Wydatki na ulepszenie samochodu:


Zgodnie z regulacjami zawartymi w ustawach podatkowych wydatki na ulepszenie pojazdu nie mogą zwiększać bezpośrednio kosztów uzyskania przychodów. Powiększają one bowiem jego wartość początkową i obciążają koszty dopiero pod postacią odpisów amortyzacyjnych. Za ulepszenie środka trwałego uważać należy poddanie go adaptacji, modernizacji, rekonstrukcji, czy też rozbudowie bądź przebudowie- pod warunkiem że wykonane prace skutkowały wzrostem jego wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia do używania. Środki trwałe uważa się za ulepszone gdy suma wymienionych wyżej wydatków przekroczy w roku podatkowym kwotę 3 500 zł.

Jeśli podatnik ponosi koszty na ulepszenie samochodu osobowego i wskutek takiego ulepszenia wartość pojazdu przekroczy równowartość 20 000 EUR, to tylko część nakładów na ulepszenie pojazdu będzie mogła zostać zaliczona do podatkowych kosztów uzyskania przychodu, ponieważ tylko część odpisu amortyzacyjnego będzie kosztem uzyskania przychodu.

Od wydatków na ulepszenie pojazdu należy odróżnić wydatki na jego remont. Wydatki na remont samochodu zaliczonego do środków trwałych stanowią koszty uzyskania przychodów bez względu na ich wysokość. Odróżnia je od wydatków inwestycyjnych to, iż zmierzają one do podtrzymania czy też odtworzenia wartości użytkowej samochodów (mogą zaliczać się tutaj wydatki ponoszone na naprawy czy konserwacje pojazdów). Wyjątkiem są tutaj jednak tzw. remonty powypadkowe samochodów. Wydatki na takie remonty można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko jeśli samochody były objęte dobrowolnym ubezpieczeniem autocasco. Powyższa regulacja ma zastosowanie do samochodów ciężarowych jak i osobowych, ale nie dotyczy innych remontów niż powypadkowe.



Sprzedaż samochodu będącego w firmie środkiem trwałym:


Jeżeli zbywamy w firmie samochód będący jej środkiem trwałym, to przychód z takiego zbycia zaliczany jest do przychodów z działalności gospodarczej. Bez znaczenia będzie tutaj fakt wcześniejszego wycofania go z ewidencji środków trwałych i przeznaczenia na cele osobiste podatnika. Chyba że między pierwszym dniem miesiąca następującego po miesiącu w którym samochód został wycofany z działalności gospodarczej a dniem jego odpłatnego zbycia upłynęło 6 lat.

Ustalając koszty uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia pojazdu będącego w firmie środkiem trwałym należy uwzględnić jego wartość początkową oraz sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych. Nieistotnym jest tutaj okres dokonywania odpisów amortyzacyjnych przewidziany dla danego środka w ustawie, liczy się bowiem tylko kwota dokonanych odpisów. Tak więc do kosztów uzyskania przychodów ze sprzedaży samochodu zalicza się różnicę pomiędzy jego wartością początkową (wynikającą z ewidencji środków trwałych) a sumą rzeczywiście dokonanych odpisów amortyzacyjnych.

Inaczej rzecz się ma w przypadku podatników którzy z podatku dochodowego rozliczają się w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych. W przypadku podatników tego typu, ryczałt od przychodów ewidencjonowanych wynosi 3% uzyskanego przychodu, jeśli przedmiotem zbycia są ruchome składniki majątku, będące środkami trwałymi, ujętymi w wykazie środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Tak więc u podatnika będącego ryczałtowcem przychód ze sprzedaży samochodu będącego w firmie środkiem trwałym będzie opodatkowany ryczałtowo stawką 3%.



Likwidacja samochodu:


W praktyce gospodarczej często dochodzi do sytuacji, że przedsiębiorca staje przed koniecznością likwidacji samochodu osobowego czy też ciężarowego który w firmie jest środkiem trwałym. Przyczyny likwidacji mogą być różne, najczęściej są to wypadki drogowe w wyniku których pojazdy ulegają zniszczeniu w stopniu uniemożliwiającym ich dalszą eksploatację. Jeśli zajdzie przypadek całkowitego zniszczenia, a w konsekwencji likwidacji pojazdu – to do kosztów uzyskania przychodów firmy można zaliczyć tą część straty, która wcześniej nie była pokryta sumą odpisów amortyzacyjnych. Niestety ustawodawca postawił tutaj jeden warunek. Aby skorzystać z tej możliwości, pojazd musi być objęty dobrowolnym ubezpieczeniem autocasco. Nie uważa się bowiem za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku utraty bądź likwidacji samochodów oraz kosztów ich remontów powypadkowych, jeżeli samochody te nie były objęte ubezpieczeniem dobrowolnym autocasco. Fakt czy ubezpieczyciel dokonał wypłaty odszkodowania czy też odmówił wypłaty takiego świadczenia jest w tym wypadku bez znaczenia. Reasumując, aby uznać za koszt uzyskania przychodów niezamortyzowaną część zlikwidowanego pojazdu, wystarczy objąć go wcześniej dobrowolnym ubezpieczeniem autocasco.



Samochody będące w firmie środkami trwałymi w pytaniach i odpowiedziach:



*Jestem przedsiębiorcą użytkującym w firmie samochód ciężarowy na podstawie umowy leasingu operacyjnego. W maju 2010 roku okres umowy leasingowej dobiegnie końca. Czy jeśli po tym okresie nabędę ten samochód mogę wprowadzić go do firmy jako jej środek trwały?



Jak wiadomo okresie obowiązywania umowy leasingu operacyjnego odpisów amortyzacyjnych od samochodu dokonuje leasingodawca. Nie wpływa to jednak na możliwość przyjęcia  samochodu do środków trwałych  i amortyzowania przez przedsiębiorcę, który po zakończeniu umowy wykupił go od leasingodawcy. O ile tylko pojazd będzie spełniał ustawowe kryteria, podatnik będzie mógł go amortyzować.

Pojazd uznany za środek trwały podlega wpisaniu do ewidencji środków trwałych w miesiącu przekazania go do używania. Można go amortyzować na cztery sposoby: metodą liniową, według indywidualnej stawki, jednorazowo w ramach limitu 100.000 euro oraz metodą degresywną. Jednak dwa ostatnie sposoby odnoszą się wyłącznie do samochodów ciężarowych, tak więc nie ma przeszkód aby w rozpatrywanej sytuacji z nich skorzystać.

Przedsiębiorca wykupujący samochód z leasingu może również założyć, że będzie go w firmie użytkował przez okres nieprzekraczający roku. Wówczas, nawet gdy jego wartość jest wyższa od kwoty 3.500 zł, może wydatki na jego nabycie jednorazowo zaliczyć w ciężar kosztów bez wprowadzania go do ewidencji środków trwałych. Jednak gdy faktyczny okres użytkowania pojazdu przekroczy 1 rok, zobowiązany będzie w pierwszym miesiącu następującym po miesiącu, w którym ten rok upłynął:


1) zaliczyć pojazd do środków trwałych, przyjmując go do ewidencji w cenie nabycia,


2) skorygować koszty uzyskania przychodów o różnicę między ceną nabycia a kwotą odpisów amortyzacyjnych, przypadającą na okres dotychczasowego używania samochodu; odpisy amortyzacyjne oblicza się stosując stawkę amortyzacyjną określoną w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych,


3) stosować w całym okresie amortyzacji stawkę wynikającą z Wykazu,


4) wpłacić w terminie do 20. dnia tego miesiąca do urzędu skarbowego kwotę odsetek naliczonych od dnia zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatków na nabycie samochodu do dnia, w którym okres jego używania przekroczył rok, i naliczoną kwotę odsetek wykazać w zeznaniu rocznym; odsetki te naliczane są według stawki odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych obowiązującej w dniu zaliczenia samochodu do środków trwałych.



* Prowadzimy działalność gospodarczą w formie spółki cywilnej. Rozliczamy się prowadząc księgę podatkową metodą uproszczoną. Zawarliśmy umowę ubezpieczenia OC samochodu osobowego na okres od grudnia 2009 r. do grudnia 2010 r. Polisa została sporządzona w grudniu 2009 r., a płatność ma zostać dokonana w styczniu 2010 r. Jak zaewidencjonować w księdze koszt ubezpieczenia?



Prowadząc księgę podatkową metodą uproszczoną (inaczej zwaną kasową) koszty ubezpieczenia należy zaksięgować pod datą wystawienia polisy ubezpieczeniowej.

Potwierdza to zasada określona w art. 22 ust. 4 ustawy o pdof (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 ze zm.), która mówi iż, koszty potrąca się w momencie ich poniesienia. Za dzień poniesienia kosztu w przypadku podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania kosztu . Jeśli więc podatnik stosuje metodę kasową do ujmowania kosztów w księdze podatkowej, powinien on wpisać koszty ubezpieczenia OC pojazdu pod datą wystawienia polisy ubezpieczeniowej. Koszt takiej polisy dotyczącej  pojazdu będącego w firmie środkiem trwałym wpisuje się do księgi w kolumnie 13 "Pozostałe wydatki".



* Jako osoba fizyczna prowadzę kilka rodzajów dzielności gospodarczej. W ewidencji środków trwałych posiadam cztery samochody ciężarowe. Aby zmniejszyć kwotę podatku od nieruchomości dwa z nich wycofałem z ruchu na okres 6 miesięcy. Opłaciłem jednak ubezpieczenie OC za cały rok. Czy stanowi ono koszt podatkowy tylko za miesiące, w których pojazdy nie były wycofane z ruchu? Czy za okres ten mogę dalej dokonywać od wycofanych z ruchu pojazdów odpisów amortyzacyjnych?



Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej (OC) posiadaczy pojazdów mechanicznych jest ubezpieczeniem obowiązkowym. Dodatkowo jeżeli samochód jest środkiem trwałym, to składki OC są kosztem podatkowym w pełnej poniesionej wysokości. Należy stwierdzić, iż

sytuacja ta nie ulega zmianie na skutek czasowego wycofania pojazdu z ruchu. Okoliczność ta nie powoduje bowiem ustania obowiązku ubezpieczenia OC i zwrotu składki za ten okres przez ubezpieczyciela. Również z uregulowań ustawy o podatku dochodowym nie wynika, aby czasowe wycofanie pojazdu z ruchu skutkowało wyłączeniem z kosztów przedsiębiorcy płaconej przez niego składki OC za tenże okres.

Ustawodawca dokładnie określił również okoliczności wyłączające możliwość dokonywania odpisów amortyzacyjnych. Zawarte są one w art. 22h ust. 1 pkt 1 i art. 22c pkt 5 ustawy o pdof. Z podanych przepisów odpowiednio wynika, że:


odpisów amortyzacyjnych dokonuje się począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym środek trwały wprowadzono do ewidencji do końca tego miesiąca, w którym następuje zrównanie sumy odpisów amortyzacyjnych z jego wartością początkową lub w którym postawiono go w stan likwidacji, zbyto lub stwierdzono jego niedobór,

amortyzacji nie podlegają składniki majątku, które nie są używane na skutek zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej albo zaprzestania działalności, w której te składniki były używane.


W sytuacji opisanej w pytaniu nie mamy do czynienia ani z likwidacją, zbyciem , czy też

niedoborem samochodów będących środkami trwałymi. Tak więc uważam iż podatnik powinien kontynuować dokonywanie odpisów amortyzacyjnych również od wyżej wymienionych pojazdów również za okres ich wycofania z ruchu.













.












Tak, chcę otrzymywać maile z bieżącymi informacjami!

strony internetowe warszawa