Innym przykładem zrzeszenia małych przedsiębiorstw jest amerykańskie Narodowe Stowarzyszenie Małego Biznesu (NSBA). Jest to jedna z najstarszych i największych organizacji tego typu, zrzeszająca ponad 150 000 firm ze wszystkich branż i sektorów detalicznych. Przynależność do stowarzyszenia wiąże się z niewielką roczną opłatą, związaną z kosztami funkcjonowania oraz opłacania prawników, ekspertów itp. Jak widać, nawet w kraju takim jak USA, słynącym z szacunku władz do przedsiębiorców, idea zrzeszania się w imię wspólnego interesu okazuje się niezbędna do wpływania na władze.

Wielu z nas kojarzy multimilionerów ze światem niedostępnym, tajemniczym, w których liczą się koneksje czy powiązania polityczne. Mało kto jest w stanie uwierzyć, że mógłby stać się jednym z nich. Patrzymy na nich z podziwem, może trochę z lękiem, jak gdyby byli innymi ludźmi albo przybyszami z innej planety.

Wielu polskich kupców zaczyna dostrzegać potrzebę organizowania się środowisk kupieckich w większe struktury, mogące bronić praw i interesów polskich przedsiębiorców. Coraz częstsze przejawy niechęci administracji do małego biznesu powodują narastanie fali sprzeciwu wobec władz. Dochodzi do momentu, w którym na rzecz potężnych transnarodowych korporacji małe podmioty są zupełnie ignorowane przez władze. Przypadek spółki KDT, zrzeszającej ok.600 podmiotów, jest tego dobrym przykładem. Wariant siłowy ze strony władz przeważył nad negocjacjami i szukaniem kompromisu.

Prawie połowa z nas na targach najczęściej kupuje owoce i warzywa, 30% mięso, 20% odzież i obuwie – wynika z badań zleconych przez Komisję Europejską. Na stołecznych bazarach zaopatruje się 2/5 niezamożnych Warszawian i co dziesiąta osoba o wysokich dochodach. Polacy są największymi zwolennikami tej formy zakupów w całej Wspólnocie Europejskiej. Dlatego też tak ważne jest, żebyśmy wzorując się na innych krajach, mogli wypracować wraz z władzami miasta wspólną politykę wobec kupców.